Amerika moet de tv-show terugbrengen

BBC Two



Een van Amerika's grootste radioprogramma's is de langlopende NPR-nieuwsquiz 'Wait, Wait, Don ’; t Tell Me', het door Peter Sagal gehoste programma met een landelijke luisteraar op radio, streaming en podcast. Gastpanellisten scharen zich in de nieuwsverhalen van de week, of het nu krantenkoppen zijn die overal ter wereld in kranten zijn geplaatst of die zijn gedegradeerd naar de 'nieuws van de rare' hoek.

Ondanks het voortdurende succes van die show, is het decennia geleden dat een tv-show in de VS hetzelfde kwaliteitsniveau, kijkersniveau of dezelfde plaats in het publieke bewustzijn bereikte. Zelfs als je geen gewone luisteraar bent, bestaat 'Wait, Wait' nog steeds als een snelkoppeling - samen met 'This American Life' - naar een bepaald soort openbare radioprogrammering en het luisteraarspubliek dat het overeind houdt.



Er is nog steeds ruimte voor charismatische, nieuwsgierige komische persoonlijkheden om te helpen bij het bouwen van iets dat buiten elke promotiecyclus bestaat, dat zich vermaakt op basis van een beter collectief begrip van hoe de wereld werkt. (Om eerlijk te zijn, is er de huidige reboot van 'Match Game', maar zelfs dat vereist dat Alec Baldwin voor brokken van een half uur per keer moet worden verdragen.)



Op tv is het dichtst in de buurt van Amerika dat langdurig aanwezig is in het panel de stroom 'omarm debat' van programmeerblokken die zowel kabelnieuws als sportentertainment zijn binnengevallen. ESPN steunpilaar 'Around the Horn' en doordeweekse ritten zoals 'The View' behouden dat gevoel om meerdere stemmen naar levendige scherts te leiden over vaak onschuldige onderwerpen.

In dezelfde tijd dat de wortels van 'Firing Line' en 'Crossfire' kwamen om die van 'What's My Line?' En 'To Tell the Truth' in de VS te verstikken, was de comedy-paneelshow relatief bloeiend in het VK 'QI,' dat al bijna twee decennia een vast onderdeel is van de Britse televisie, nu onder gastheren Stephen Fry en Sandi Toksvig, is een uitstekend voorbeeld van een show die erin slaagt een draaideur van komieken te realiseren voor iets los van de 24-uurs nieuws cyclus.

Hieronder vindt u een video van vier personen die de oorsprong van de term 'geit' ontdekken:



Er is iets dat onderliggend is aan Amerikaanse shows dat zalig afwezig is in iets als 'QI' (of een van de andere jaarlijkse lekkernijen van het Verenigd Koninkrijk, 'The Big Fat Quiz of the Year'). Natuurlijk, sommige van die Britse tegenpunten houden de score bij, nummers die ongeveer even betekenisloos zijn als die welke Tony Reali elke dag uitdeelt op 'Around the Horn'.

Het feit dat 'QI' vrijwel geheel vrij is van concurrentie maakt een groot verschil in het doel van de show versus iets dat je in de vroege ochtenduren op ESPN of FS1 of CNN of MSNBC zou zien. Zelfs als je niet alle kleine stukjes en bobs absorbeert die uit de gemiddelde 'QI' -aflevering komen, is het belangrijkste punt niet om een ​​winnaar te verklaren of om kanten van een ideologische kloof uit te zetten. De entertainmentwaarde komt van het kijken naar persoonlijkheden die een vraag benaderen die ze niet met een zekere mate van panache kennen, in plaats van die onwetendheid te nemen en snel een heuvel te bouwen om op te sterven.

Met het risico af te dalen naar fantasy-casting, is het moeilijk om je niet voor te stellen dat porties zowel binnen als buiten de 'Wait, Wait' fandom zouden afstemmen om te kijken hoe Nick Offerman probeert uit te leggen hoe je je eigen hoofd het beste kunt wegen. (Misschien weet hij het antwoord al!) Het meer informele, vrijloopende karakter van dit soort Britse tv-quizprogramma's kan winnaars en verliezers hebben, maar ze zijn niet gebouwd rond winnaars en verliezers. Dat lijkt een belangrijk onderscheid, dat onder de juiste omstandigheden kan zorgen voor een gezond en succesvol tegenwicht.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders