Alles behalve Banaal; Takashi Miike op 'Gozu' en zijn ups en downs



Alles behalve Banaal; Takashi Miike op 'Gozu' en zijn ups en downs



van Steve Erickson



Hideki Sone en Harumi Sone in Takashi Miike's 'Gozu'. Foto met dank aan Pathfinder Pictures.

colbert louis ck

Sinds de Amerikaanse release van 2001 'Auditie,' Japanse regisseur Takashi Miike heeft snel een cult-aanhang gevonden in de VS Ironisch genoeg is 'Audition' de enige Miike-film die veel van een theatrale release heeft ontvangen. Zijn publiek lijkt hem vooral op video te volgen: een videotheek in New York heeft 20 Miike-dvd's, waarvan de helft bootlegs of import. De Sundance Channel speelt zijn films constant. Zijn nieuwste Amerikaanse release, 'Gozu' zal waarschijnlijk geen nieuwe bekeerlingen aantrekken. In plaats van een nieuwe weg in te slaan, is het een vernieuwing van ideeën en afbeeldingen uit eerdere films van Miike.

Miike heeft 60 films gemaakt sinds zijn debuut in 1991. Ik heb er 10 gezien. Daarom is het moeilijk om een ​​typisch Miike-werk samen te vatten - of zelfs te beweren dat ik veel grip heb op het oeuvre. Hij heeft een voorliefde voor extreem geweld, maar hij heeft ook familiefilms gemaakt. Hij heeft allebei de klap gemaakt 'Bezoeker Q' (a John Waters/Pier Paolo Pasolini opstijgen, in één week op video opgenomen) en de prachtig gefotografeerd en verlicht 'Lijnenwet.' Sommige van zijn films lijken excuses om alle bizarre beelden uit te oefenen die zijn wonderbaarlijke verbeelding kan bedenken, terwijl anderen zorgvuldig worden gemoduleerd. 'Audition' verandert geleidelijk van een zacht verhaal over een weduwnaar van middelbare leeftijd die op zoek is naar liefde in gruwelijke marteling. Bij elke stap lijkt Miike precies te weten wat hij doet. Aan de andere kant, 'Dead Or Alive 2' begint als een wegwerp - zij het vermakelijk - oefen in onnodige raarheid maar beëindigt op de een of andere manier een aangrijpend buddy-drama.

In 'Gozu', Minami (Hideki Sone) is een ondergeschikte aan yakuza Ozaki (Sho Aikawa). Ozaki lijkt gek te worden. Ervan overtuigd dat een kleine chihuaha, die hij buiten een restaurant ziet, een aanvalshond is die getraind is om gangsters te doden, doodt hij hem. De bendebaas besluit dat Ozaki een beveiligingsrisico is geworden. Minami wordt bevolen hem te vermoorden. Onwillig om dit te doen, slaagt hij erin om de klus per ongeluk te klaren, wanneer Ozaki zijn nek breekt terwijl de auto plotseling stopt. Hij gaat naar een coffeeshop om een ​​telefoon te zoeken. Als hij terugkomt, ontdekt hij dat het lichaam van Ozaki ontbreekt.

De openings- en sluitspoelen van 'Gozu' zijn behoorlijk solide, maar de 129 minuten zijn een zware rit. Hoewel er wat geweld is, is het nauwelijks een conventionele gangsterfilm. Het is ook niet gewoon een oefening in bizarre stijl. Op zijn meest ambitieuze manier speelt het rond met identiteit op een manier die lijkt op David Lynch‘s 'Verloren snelweg' en 'Mulholland Drive,' maar dit komt als te weinig, te laat. Toch is er altijd iets om naar uit te kijken als je een Miike-fan bent. Sinds 'Gozu' in première ging Cannes vorig jaar heeft hij al vijf nieuwe films gemaakt, twee voor televisie.

gekke ex-vriendin seizoen 3 aflevering 3

indieWIRE sprak met Miike in zijn hotel tijdens een bezoek aan New York in juni 2004; Pathfinder-afbeeldingen brengt morgen “Gozu” uit in Cinema Village in New York.

indieWIRE: Veel van je films hebben veel abrupte veranderingen in toon en stemming. Als je een script bekijkt, voel je je vooral aangetrokken tot scripts met een gevarieerd bereik '>

Miike: Ik geloof dat de films van elke regisseur hun levensstijl weerspiegelen. Kiyoshi Kurosawa leidt een andere levensstijl dan ik. Het is heel interessant om te zien welke keuzes hij maakt. Ik beoordeel het niet echt.

iW: Zijn er specifieke manieren waarop je de levensstijl van een regisseur ziet uitkomen in zijn films, of is het gewoon een algemene houding?

Miike: Met levensstijl bedoel ik hoe je filmmaken in je leven worden geïntegreerd. Ik heb geen reden om zoveel films te maken, maar zo ben ik nu. Het is wat ik wil doen. Dat is heel kenmerkend voor mij geworden, onderdeel van mijn persoonlijkheid, en ik denk dat het op het scherm verschijnt.

iW: Denk je dat je het tempo van het maken van vier of vijf films per jaar voor onbepaalde tijd kunt bijhouden?

Miike: Ik heb nooit echt besloten om 4 of 5 films per jaar te maken. Ik heb dit jaar bijvoorbeeld maar één film gemaakt. [Volgens de IMDB heeft Miike er al twee gemaakt.] Dat is heel anders dan hoe ik heb gewerkt. Misschien ga ik terug naar dat tempo.

iW: Immigranten en buitenlanders zijn een ander onderwerp dat vaak in uw films aan bod komt, met name in 'Stad van Verloren zielen' en 'Ley Lines'. Is hun ervaring iets waar je in het bijzonder in geïnteresseerd bent?

beste films 2009

Miike: Het kan zijn omdat ik zoveel jeugdvrienden had die niet Japans waren. Ik ben opgegroeid in een gebied in Osaka, waar veel mensen zijn geboren op het Chinese vasteland, maar besloten terug te keren naar Japan. Ik ben ook geïnteresseerd in de vraag 'Wie ben ik?' En 'Waar hoor ik thuis?' Ik ben altijd op zoek naar mijn identiteit. Dat wordt weerspiegeld in mijn personages. Zelfs als ze Japans zijn, proberen ze erachter te komen waar ze thuishoren.

iW: Je films verbeelden veel extreme onderwerpen, zoals verkrachting, marteling en necrofilie. Zijn er thema's of afbeeldingen die u te verontrustend of verontrustend vindt om te tonen?

Miike: Normale dingen. Banale dingen die me in het dagelijks leven dwarszitten. Ze storen me meer dan het geweld.

iW: Ben je vooral beïnvloed door andere filmmakers of andere media zoals manga en rockmuziek?

Miike: Ik kan niet één ding uitkiezen dat me heeft beïnvloed. Mijn generatie werd sterk beïnvloed door de manga die uit onze jeugd kwam. Als filmmaker moet je een neus hebben voor wat er cultureel aan de hand is. Je moet het voelen. Het hoeft geen manga of muziek te zijn, maar je hebt een soort antenne nodig. Dat is heel belangrijk.

krijger cinemax review

iW: Ik was nieuwsgierig naar de scène in 'Gozu' waar de vrouw Japanse kaarten op het plafond leest. Is er een groter punt aan, of heb je het gewoon opgenomen omdat het grappig en vreemd is?

Miike: In het script moest die vrouw haar regels in het Japans lezen. Maar de vrouw die ik castte was Russisch. Ze kan geen Japans spreken. Ik wilde een soort spontaniteit, iets dat alleen zij kon doen. Ik heb genoten van de kans om ter plekke een oplossing te bedenken.

iW: Ik vroeg me ook af of je 'Gozu' ziet als een soort liefdesverhaal tussen de personages van Ozaki en Minami.

Miike: Op sommige momenten voel je je aangetrokken tot iemand van hetzelfde geslacht, zelfs als het niet seksueel is. Je wilt gewoon zijn zoals hij. Als het een liefdesverhaal is tussen de twee, wil Ozaki zijn broer zijn. Minami is een man waar zelfs hetero mannen zich tot aangetrokken voelen.

iW: Welke projecten heb je nu?

Miike: 'Hobgoblins en de grote muur.' Dat is een exacte vertaling. Het is een verhaal over een persoon die samenwerkt met de hobgoblins om de planeet te redden, om een ​​grote muur van mensen en hobogoblins tegen het kwaad te creëren.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders