Een uitsplitsing van communicatie: Elia Suleiman spreekt over 'goddelijke interventie'



Een uitsplitsing van communicatie: Elia Suleiman spreekt over 'goddelijke interventie'



van Steve Erickson



Elia Suleiman (met PLO-chef Yasser Arafat in ballon), directeur van 'Divine Intervention'.

Met dank aan Avatar Films

Wanneer Elia Suleiman's 'Chronicle of a Verdwijning' raakte het festivalcircuit in 1996 en 1997, het was een echte openbaring. De Palestijnse regisseur raakte de frustratie van het Arabisch zijn in Israël, met behoud van een sterk gevoel voor humor. In plaats van agitprop maakte hij een geestige, semi-autobiografische komedie, die doet denken aan Jim Jarmusch's 'Stranger Than Paradise' en Jacques Tati. Suleiman gebruikte zichzelf als een stille hoofdrolspeler genaamd E.S. en behandelde de film als een fictief dagboek. Op veel manieren, 'Goddelijke interventie' is een goede opvolger van 'Chronicle of a Verdwijning'. Nogmaals, Suleiman schittert en zwijgt. Hij speelt een filmmaker die moeite heeft om een ​​script te schrijven, geïnspireerd door zijn ervaringen. Het begint ook in zijn geboorteplaats, Nazareth, en eindigt in Jeruzalem. 'Goddelijke interventie' is echter waarschijnlijk veel controversiëler dan 'Chronicle'. De zachte toon en ironische afloop van die film werden door sommige kijkers opgevat als tekenen van berusting; anderzijds dreigen de gewelddadige wraakfantasieën van 'Goddelijke interventie' letterlijk te worden opgevat. Steve Erickson van indieWIRE sprak in oktober met hem in New York; Avatar Films brengt vrijdag “Divine Intervention” uit.

indieWIRE: Was de tweedelige structuur van beide films altijd de sleutel tot je visie '>

Elia Suleiman: Ik kom nooit echt naar een film door de structuur. Ik noteer eenvoudig notities en bouw er een verhaal doorheen. Vervolgens stel ik tableaux samen. Wanneer ik een tableau krijg dat op zichzelf staat, wordt het een beeld. Later, wanneer je fotografeert, zijn er veel altijd aanwezige mogelijkheden. Ik schrijf een zeer precies gestructureerd script, maar laat dat werk dan met rust en start het proces opnieuw. Ik wil voorkomen dat afbeeldingen worden gearchiveerd. Ik wil altijd het creatieve proces laten doorgaan en niet gewoon fotograferen wat ik op de set heb geschreven. Ook gebeurt er iets anders door de montage. In termen van verhalende structuur is het omdat ik ze in poëtische montage zie. Zelfs mijn korte broek gaat door met dit proces. De enige overeenkomst is dat beide twee films zich afspelen in Nazareth en Jeruzalem. 'Chronicle of a Disappearance' ging over een document over de tijd dat ik het opnam. Voor mij was het de stilte voor de storm. Deze, die ook enkele van dezelfde individuen volgt, laat de hel losbreken.

iW: Waarom wordt de kerstman in de opening gestoken?

Suleiman: Ik wilde een introductie van de B-film. Het bepaalt de stemming voor een zekere lichtheid en geweld. Het is een inleiding tot de afbraak van communicatie die volgt.

iW: Heb je acteerervaring?

Suleiman: Nee

iW: Zou je geïnteresseerd zijn in acteren in films van anderen?

Suleiman: Het hangt van de rol af. Ik wil niet alleen maar handelen. Maar als een onderdeel intrigerend lijkt, waarom niet?

iW: Is E.S. ooit gaan spreken?

Suleiman: Misschien gaat hij van stilte naar schreeuwen. Mijn aanwezigheid in de film neemt me mee naar binnen. Ik cast mezelf niet in de films, ik ben gecast. E.S. wordt alleen genoemd in de synopsis en het script, niet alleen in de film. Het wordt op een gegeven moment een noodzaak dat ik in de film zit. Ik kan niet zeggen of het zal gebeuren in de volgende.

iW: E.S. is een zeer zachtmoedig en passief karakter, maar de film lijkt te gaan over zijn explosieve fantasieën. Ben je bang dat mensen deze beelden, zoals de scène waarin de tank explodeert en de ninja-aanval, zullen interpreteren als het goedkeuren van geweld? Je hebt gezegd dat je een pacifist bent.

Suleiman: Ten eerste denk ik niet dat er iets bijzonder gewelddadigs is in exploderende tanks. Maar ik denk niet dat tanks al moeten bestaan. De vraag moet echt worden omgekeerd. Moeten tanks bestaan? Ik vind zelfs dat ze altijd moeten exploderen. Ik ga gewoon niet degene zijn die het doet.

vloek van chucky aanhangwagens

Ten tweede geeft het me plezier om de mogelijkheden om mijn afbeeldingen te lezen te vermenigvuldigen. Ik probeer ze zoveel mogelijk te stapelen. Het is een democratisering van het beeld. Net zoals we nog nooit tot een beter politiek systeem zijn gekomen dan we tegenwoordig democratie noemen, dragen mijn beelden precies hetzelfde risico als democratie. Ik neem het risico dat sommige van hen verkeerd kunnen worden gelezen, maar ik kan mijn eigen opvattingen niet opleggen.

iW: Hoe zijn je films ontvangen in de Arabische wereld?

Suleiman: Ik had een hele slechte reactie bij de Filmfestival van Carthago met 'Chronicle of a Verdwijning'. Ze begrepen de ironie van het gebruik van de Israëlische vlag in de slotscène verkeerd en beschuldigden mij ervan een zionistische medewerker te zijn.

iW: Werd niet 'Chronicle of a Disappearance' gefinancierd door de Israelisch Fonds voor kwaliteitsfilms?

Suleiman: Het was niet echt een keuze. Het was een groot gevecht voor mij om dit geld te krijgen. Ze hadden nog nooit echt een Arabische of Palestijnse film gesponsord. Voor mij was het een burgerrechtengevecht. Ik wilde dat soort apartheid bestrijden. Eindelijk kreeg ik het geld, maar ze wilden me geen volledige subsidie ​​geven. Ze wilden me maar een klein beetje geven omdat ik een Arabier ben en dacht dat ik mijn mond zou houden. Ze haatten de film volledig, en toen ik de prijs kreeg voor de beste eerste film in Venetië in 1996 zeiden ze dat ik de prijs alleen kreeg omdat ik een Arabier ben. Dat was mijn gevecht met de Israëliërs.

Later had ik ruzie met de Arabieren. Niet zozeer met de toeschouwers, maar met critici die voor de officiële niet-democratische Arabische juntas spreken. Ze gebruiken Palestina gewoon om hun bevolking af te leiden van het veranderen van het systeem in Arabische landen zelf. Ik zat vast tussen twee verschillende soorten junta's. Er waren enkele Arabische journalisten die er uitstekende dingen over schreven, maar ze waren meestal in de diaspora.

iW: Hoe werd je film ontvangen door een Israëlisch publiek?

Suleiman: Cinephiles vonden het geweldig. Het stond vier maanden in de Top 10-lijst. Maar dat deel van het publiek is over het algemeen liberaal tot links. Ik weet niet hoe 'Divine Intervention' zal worden ontvangen. Ik weet dat er een paar critici zijn die het hebben gezien Cannes en waren volledig gekweld. Misschien zullen de Israëli's er een hekel aan hebben en Arabieren er dol op zijn, om goede redenen of om slechte redenen. Wie weet? Op hetzelfde moment dat Arabieren zeiden dat ik een medewerker was, zei een Israëlische criticus dat het uiteindelijke beeld het meest pijnlijke was in de geschiedenis van de Israëlische staat. Ik weet zeker dat het niet gemakkelijk door hun keel zal gaan.

iW: Hebben je shorts dezelfde komische aanpak aangenomen?

Suleiman: Niet hetzelfde. Mijn eerste werk, een video, heet 'Inleiding tot het einde van een argument.' Het is overgenomen van andere film- en videoclips. Er is niet veel humor. Het was een tegenaanval op verkeerde voorstellingen van Arabieren, en met name Palestijnen, in westerse media en films. Het wordt een beetje misselijk. 'Hulde door moord' heeft een extreem ernstig, subtiel gevoel voor humor. Ik vind het heel grappig, maar terwijl ik films ging maken, stopte ik met censureren. Niet in termen van politiek, maar in termen van filmische mogelijkheden. Als je jong bent, weet je niet hoe veilig je jezelf uitdrukt in de bioscoop. Je bent op wankele grond. Toen ik klaar was met 'Chronicle of A Disappearance', had ik het gevoel dat ik alles kon doen wat ik wilde. Daarom zijn er verschillende genres in 'Divine Intervention': kredieten van commercials en Sergio Leone. Ik benaderde de film vanuit verschillende invalshoeken. Vóór de scène bij het controlepunt zijn er statische afbeeldingen. Daarna is het meer een film dan een film, met tracking-shots en kranen. Maar ik probeer altijd oprecht te zijn.

iW: Hoe autobiografisch zijn uw films? Uw beschrijving van Nazareth in het artikel dat verscheen in Cinema Notebooks en Filmmaker is precies de manier waarop u in uw films afbeeldt.

Suleiman: Ik hoop het! Naar mijn mening moet Nazareth in een zee worden veranderd. Dan kunnen we daar tenminste gaan vissen. Ik zou 'autobiografisch' veranderen in 'zelfportret'. Wat je ziet is niet alleen feitelijk of mijn eigen ervaring. Je begint dingen uit te vinden als je over het leven gaat. We bedenken onze jeugd uit wat we ons herinneren. We gaan altijd naar fantasie als we het beschrijven. Er is ook veel sfeer in mijn films, als gevolg van de realiteit die ik kijk. Maar ik haal wel heel veel momenten uit dingen die me zijn overkomen. Er gebeurden veel dingen in Nazareth, maar op een andere manier. De scène bij het checkpoint is gebeurd.

iW: De vergaderingen om een ​​vrouw in de auto te houden bij de checkpoint?

Suleiman: Nee, ze kon niet oversteken, maar ik wel. Dus zou ze haar auto met een Ramallah-kenteken daar parkeren, en ik zou komen. Ze zou in mijn auto springen en ik zou haar Jeruzalem binnen smokkelen. We gingen door met het risico dat ze om haar ID zouden vragen. Maar zo hebben we het gedaan. Het aanraken van de handen is volledig fictief.

iW: Waarom duurde het zo lang tussen je twee functies?

Suleiman: Mijn familie raakte in crisis. Mijn vader werd ziek. Ik nam alleen vrije tijd uit de bioscoop om persoonlijke redenen. Ik verliet het volledig voor twee jaar. Toen mijn vader stierf, vloog ik naar Parijs en begon het segment te schrijven over de ziekte van mijn vader. Ik was tegelijkertijd verliefd geworden. Alle scènes in het ziekenhuis waren geïnspireerd op mijn ervaringen daar.

iW: Had het iets te maken met problemen bij het verkrijgen van financiering?

Suleiman: Nee. 'Chronicle of a Disappearance' was mijn eerste speelfilm. Ik produceerde het toen ik in New York woonde, dus ITVs behandelde me als een Amerikaanse filmmaker. Al deze fundamenten moesten ik zelf benaderen. Wanneer ik mijn scripts aan iemand laat zien, is het echt moeilijk omdat er zo weinig dialoog in mijn films is. Ik wilde geen 'goddelijke interventie' produceren, maar ik produceerde het samen. Vanwege de ninjascène hadden we meer geld nodig. Dus ging ik naar verschillende bronnen en mijn producent ook, en we hebben het pakket bij elkaar. Er lag deze keer een heel productiebedrijf achter me.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders