Seizoen 2 recensie ‘Crashing’: Pete Holmes verliest zijn geloof en vindt nieuw materiaal in een verbeterd stand-up verhaal

Peter Kramer/HBO

Een van de meest opvallende kwesties met 'Crashing' seizoen 1 was hoe het de unieke achtergrond van Pete Holmes erkende - dat hij een relatief schone strip is dankzij zijn religieuze opvoeding - zonder er ooit iets speciaals mee te doen. Hoewel het een heel plezierig televisieseizoen was dat iets te goed was opgezet, voelde het oorspronkelijke HBO-aanbod van Holmes aan als het verhaal van een andere stand-upstrip. Seizoen 2 niet. Het voelt als het verhaal van Holmes, en het is er beter voor - deels omdat het volledig inzet voor hoe geloof een komiek kan onderscheiden wanneer hij of zij zich bezighoudt met het concept.

Een van de gemakkelijkste manieren om weg te leggen dat zeurende kleine existentiële dilemma, 'Wat is de betekenis van het leven?', Is om te antwoorden met 'Gelach'. 'Een goede tijd.' 'Gelukkig zijn.' Dat zijn de antwoorden die mensen terugkomen tot, keer op keer, aan de totaal onbelangrijke en zeker geen nachtmerrie opwekkende vraag waar u, beste lezers, waarschijnlijk niet eens aan denkt.

Voor alle duidelijkheid, niemand zegt dat lachen het verkeerde antwoord is. Maar het kan een beetje te simpel aanvoelen dat van iemand komt, en wanneer een cabaretier de vraag aanpakt, is het alsof we zijn onvermijdelijke conclusie al kennen. Immers, wie baseert hun leven meer op lachen dan op stand-up strips? Dus in een show als 'Crashing', waar de maker, ster en hoofdpersonage Pete Holmes is - een persoon die zo smiley is dat zijn gezicht zacht en breed genoeg is om twee keer de vreugde van een typische menselijke grijns te projecteren - er is bijna geen reden om te vragen de vraag.

Tot seizoen 2 was er nog minder motivatie; Holmes 'personage in de show (net als zijn echte alter ego) was een trouwe christen en voormalig evangelisch. Hij leefde zijn leven volgens Gods woord, dus mensen aan het lachen maken was gewoon een bonus - een manier om God te dienen. Maar in het nieuwe seizoen van Holmes 'semi-autobiografische HBO-komedie heeft Pete's karakter een vertrouwenscrisis wanneer hij wordt gedwongen om de zin van het leven vanuit een nieuw perspectief te confronteren, en, als gevolg daarvan, zijn antwoord - evenals het seizoen waarin het - kan je verrassen.

'Crashing' seizoen 2 opent met Pete in de garage van de man die met zijn vrouw heeft geslapen en herstelt snel de wereld die in seizoen 1 was opgezet, voordat hij het raamwerk in duigen sloeg. Pete treedt nog steeds op in The Boston, een comedyclub in Manhattan waar hij zijn sets van vijf minuten verdient door overdag 2-voor-1 flyers uit te delen. Om kosten te dekken, werkt hij ook parttime bij een Cold Stone Creamery, zijn positieve houding is het enige dat hem weerhoudt om de minste schaamte te tonen voor het zijn van een 30-jarige man die een vizier binnenshuis draagt.

Maar die positiviteit klopt op een avond in een comedyclub. In de seizoenspremière, 'The Atheist', stelt een speciale gast (die niet genoemd zal blijven) dat het geloofssysteem van Pete ernstig gebrekkig is; dat je zelf niet kunt geloven in dingen waar je geen bewijs voor hebt; die zekerheid in geloof is een onmogelijkheid. Het is genoeg om de levenslange kerkganger te laten ronddraaien, en hoewel er vereiste (d.w.z. voorspelbare) overmatig eten in drinken en losbandigheid is, kan het effect op Piet niet in één gekke nacht worden doorgewerkt.

Pete worstelt met de vraag gedurende seizoen 2, en zijn reizen zijn een allegaartje van bekende bogen en vers materiaal. Maar zelfs wanneer 'Crashen' het meest conventioneel is - afhankelijk van fatsoenlijke tot goede stand-up routines om elk half uur te vullen of een liefdesverhaal duwen dat een beetje te wanhopig vasthoudt - het is goed verteld. Elke aflevering heeft een sterke doorgaande lijn en de totale boog opgebouwd uit zeven van de acht totale afleveringen is een curve die Babe Ruth waardig is (een referentie die Pete treffend niet in de serie krijgt).

Het is ook efficiënter met zijn gaststerren. Artie Lange haalt een gedenkwaardige aflevering later in het seizoen, Bill Burr krijgt een stiekeme effectieve contextualisatie zonder zijn stompe hilariteit op te offeren, en Wayne Federman gebruikt zijn metakarakter zo goed mogelijk. En dan is er Jamie Lee, een stafschrijver in het eerste seizoen die voor de camera voor seizoen 2 wordt gegooid. Terwijl Ali, een stand-up strip Pete in zijn club ontmoet, is Lee grappig, scherp en aanwezig. Hun relatie is een beetje groter dan de geloofwaardigheid, maar het traject wordt gemakkelijk vergeven als het meer betekent voor Lee.

Voor iedereen die al verslaafd is aan 'Crashing', moet seizoen 2 ervoor zorgen dat ze terug blijven komen, en nieuwe of onbekende kijkers zullen hun geduld in seizoen 1 voldoende beloond vinden. Het is nog steeds een beetje verwijderd van must-see tv, maar Holmes 'tweede rondje valt op in plaats van alleen rechtop te staan.

Graad B-

'Crashing' premières zondag 14 januari om 10.30 uur ET op HBO.

Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders