Interview: Lee Chang-dong spreekt ‘Poëzie’, hoe ‘Avatar’ hem beïnvloedde, een ‘Oasis’ Remake & More


Voormalig leraar, romanschrijver en minister van Cultuur en Toerisme in Zuid-Korea, Lee Chang-dong heeft een uitgebreid CV dat veel verder reikt dan cinema. Dat gezegd hebbende, hij is het meest bekend om zijn filmoutput, met Venetië en Cannes hem topprijzen toekennen voor de briljante 'oase'En'Secret Sunshine”(Eindelijk vrijgegeven door IFC afgelopen december). Lee’s inspanning 2010Poëzie'Was niet anders, het vergaren van een welverdiende Best Screenplay-prijs in Cannes, waarmee het vermogen van de Koreaanse regisseur om veel onderwerpen met elegantie en onwrikbare schoonheid aan te pakken wordt gevierd. Toegegeven, een eerste bezichtiging was een beetje overweldigend, maar de daaropvolgende tonen de expertise van de man om meerdere thematische threads naadloos samen te voegen, om nog maar te zwijgen van de briljante prestaties van Yun Jeong-hie, die een soortgelijke late carrière triomf / wedergeboorte verwant maakt aan Kim Hye-ja in 'Moeder. '



We hadden het geluk om in 2010 met de filmmaker te chatten New York Film Festival, waar hij inging op de casting van hoofdpersonage Mija, zijn collega's, zijn observaties over de moderne cinema en hoe 'avatar'Heeft hem beïnvloed. 'Poëzie' opent in beperkte release op vrijdag 11 februari.

De afspeellijst: er is een verschil tussen 'poëzie' en je eerdere films, met veel meer op deze foto. Wat was uw benadering van de film?
Lee Chang-dong: Wat 'Secret Sunshine' en 'Oasis' betreft, zijn de verhalen en thema's eenvoudiger en is dit verhaal complexer. Voordat ik de film maakte, dacht ik er niet aan om het complex te hebben met veel, veel thema's, maar de gebeurtenis in de film, de daadwerkelijke verkrachting van een jong meisje door studenten en haar zelfmoord gebeurde eigenlijk in het echte leven, dus ik deed het niet wil het op een eenvoudige manier laten zien. Veel films doen het op die manier, ik wilde het niet weergeven zoals ze doen, omdat het niet dat soort film is. Toen ik de film schreef, terwijl ik het aan het schrijven was, werden alle elementen er vanzelfsprekend onderdeel van, het ontwikkelde zich op een organische manier.


En poëzie ...
Gedichten gaan over dingen en gebeurtenissen die we niet visueel zien, het is de behoefte aan schoonheid en betekenis, dat is wat poëzie kan zijn. Op natuurlijke wijze zijn er veel verhalen die door de hele film heen lopen, en de grote scène van de film gaat niet alleen over de tragische gebeurtenis, maar het komt ook overeen met waar poëzie over gaat, ze zijn met elkaar verweven.

Wat trof je aan Jeong-hie Yun waardoor je haar moest casten?
Ik dacht dat haar uiterlijke persoonlijkheid erg helder was. Als het ging om casten, dacht ik dat de persoon die Mija zou spelen, een actrice moest zijn die in de echte wereld bestond, en ik kon haar ontmoeten, en na haar te ontmoeten kon ik haar in de film brengen. Het blijkt dat Jeong-hie Yun iemand is die daar in de echte wereld is. In de jaren 60 en 70 was ze een legendarische ster in de Koreaanse film. Uiteindelijk trouwde ze, dus gedurende 16 jaar kwam ze voor het grootste deel niet in films voor, maar vaak ontmoette ik haar voor een korte tijd op evenementen of filmfestivals. Ik weet niet echt ... waarom, maar ik voelde dat de actrice en de rol iets gemeen hadden.

Het personage van Mija draagt ​​een zware last, maar er is terughoudendheid in je richting en ze krijgt nooit een typische grote inzetscène. Wat hield haar van deze momenten af?
Ze is een sluitend personage voor de film, wat ik wilde zeggen is dat je de realiteit niet van het personage kunt scheiden. Ze is ouder, maar heeft het hart van een jong meisje, ze is onschuldig, ze kijkt op een heel frisse manier naar het leven, alsof iemand die voor het eerst een gedicht schrijft een heel frisse benadering heeft. Het leven sterft voor haar, maar ze kijkt nog steeds naar het leven als een jong meisje, ze is heel fantasierijk, draagt ​​een sjaal en een hoed, en deze zijn erg belangrijk voor het personage.

In een ander interview vermeld je dat poëzie sterft, maar mensen schrijven het nog steeds en lezen het. Je was geïnteresseerd in wat dat betekende, mensen die geïnteresseerd waren in deze stervende kunst. Je zei dat film op dezelfde manier was. Waarom denk je dat film sterft?
Denk je niet? (lacht) Toen deze film in Frankrijk werd uitgebracht, stelden veel critici en verslaggevers precies die vraag en zeiden dat in Frankrijk de poëzie is gestorven. Ze wilden weten of het nog leefde in Korea, omdat ik zei dat het doodging. Lezen mensen in andere landen nog steeds poëzie? Hoewel er niet veel mensen zijn die het lezen en schrijven, zijn er nog steeds mensen die dat wel doen. Film leeft nog, 'Avatar' is daar een goed voorbeeld van. Maar sommige soorten films sterven af, en dit zijn de soorten films die ik maak en wil zien. Dit zijn het soort dat sterft.

Je zei dat een bepaald soort film aan het sterven is. Publiek en locaties worden steeds beperkter, maar er is ook internet dat de bekendheid en het publiek vergroot.
Ik denk niet dat het noodzakelijk een goed hulpmiddel is. Sommige mensen willen wel films op internet zien, maar niet degenen waarvan ik denk dat ze doodgaan. Kijken naar dit soort films is een soort consumptie, het zijn geen films die ons ware leven weerspiegelen of vragen weggooien of het publiek uitdagen. Er is een probleem met het kijken naar films op een klein scherm, je kunt de kwaliteiten van een film niet echt waarderen als je het zo bekijkt, je moet het in het theater zien. De reden hiervoor is dat ze niet snel, snel of stimulerend zijn voor de kijker, ze willen over het algemeen films kijken die entertainen, genre-films zoals horror, thriller, erotische films, enz. Er was een diepe bezorgdheid onder theatereigenaren dat mensen stopt vanwege home entertainment. Die film ['Avatar'] bracht film opnieuw tot leven omdat het een film was waar mensen enorm van konden genieten, maar als het gaat om het maken van een 3D-film heb je veel kapitaal nodig, en de film moet een kaskraker zijn om rendement behalen. Omdat het andere films doodt, neemt de mogelijkheid om kleinere films te verspreiden daardoor af. In Korea was het te zien in 8 theaters in cineplexen. Het houdt theaters in leven, maar andere films sterven snel af.

Heb je 'Avatar' gezien? Wat dacht je?
Ik zag dat terwijl ik bezig was met bewerken. Mijn zoon vertelde me dat ik het moest zien, hij was erg opgewonden en mijn dochter maakte plannen dus we gingen met mijn vrouw. Je kunt zeggen dat ik ervan heb genoten, maar de films die ik zie en maak en een film als 'Avatar' zijn aan het extreme eind van het spectrum, ze zijn heel anders. De volgende dag ging ik weer naar de bewerkingsruimte en ik had het gevoel dat ik die dag niet wilde bewerken, en ik weet niet echt de reden voor dat gevoel.

De toon in je films is heel delicaat en combineert vaak humor, ongemak, verdriet en verschillende emoties in één scène, hoe doelbewust is dit?
Ja, dat is wat ik wilde doen. De reden waarom je kunt zeggen dat er op een moment al die emoties bij betrokken zijn, is dat het leven zelf mooi is, maar het is ook lelijk, het leven is helder maar het is ook donker, er is veel zwaarte maar ook veel lichtheid. Ik wilde deze verschillende gevoelens in één moment samen hebben. Een voorbeeld is nadat een gedicht is gelezen, de volgende scène kan zijn waar iets onaangenaams gebeurt, ik wilde laten zien dat in het echte leven ons leven veel verschillende complexe elementen heeft.

Vindt u iets gemeen met uw collega's, zoals Hong Sang-soo, Bong Joon-ho, Park Chan-wook?
Natuurlijk, maar er zijn ook veel verschillen. In termen van Bong en Park denk ik dat het regisseurs zijn die films maken omwille van het feit dat ze erg filmisch zijn, en dat is niet mijn aanpak. Hong is een regisseur die films maakt omwille van het filmmaken, maar hij maakt het ook voor mensen die betrokken zijn bij de kunst en voor intellectuelen. Ik maak films voor het soort mensen dat personages zijn in 'Oasis' of 'Poëzie'. Ik zeg niet dat er een slechte of goede manier is om films te maken of een slechte of goede aanpak, maar er is een verschil in onze benaderingen en in filmpersoonlijkheid.

Hoe kom je erachter welk medium je moet gebruiken als je een verhaal hebt?
Bij instinct. Het is heel anders dan het schrijven van een roman en het maken van een film, in een roman gebruik je taal om een ​​verhaal tot leven te brengen, dus hier spreek je erover. Film is geen medium dat wordt gedragen door taal, maar iets anders. Een film kan een verhaal heel sterk vertellen, en het grote voordeel van een film is dat het personages heel goed kan weergeven. Voor het grootste deel is het vertellen van een verhaal uit een roman erg sterk, maar ik heb het gevoel dat films meer kracht hebben om dat te doen.

Er is altijd wel eens gesproken over een Amerikaanse remake van 'Oasis'. Wat vind je daarvan?
Ik denk niet dat het een probleem is, het verhaal van de twee personages kan als universeel worden gezien. Een punt dat ik wil maken, betreft het vrouwelijke personage, over hoe ze zou handelen of hoe een vrouwelijke actrice het personage zou kunnen uitvoeren.

Volgende film?
Op dit moment heb ik twee ideeën, maar ik heb nog niet besloten welke te nemen. Een gaat over de apocalyps, en een is waar het hoofdpersonage een samurai is.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders