REVIEW | Ancient Ultra-Violence: Nicolas Winding Refns 'Valhalla Rising'

De inleidende tekst aan het begin van 'Valhalla Rising' bepaalt zowel de scène als beschrijft deze. 'In het begin was er alleen de mens en de natuur,' wordt ons verteld, en in dit tijdperk - 1.000 AD, om precies te zijn - brachten mannen met kruisen de heidenen naar 'de randen van de aarde'. Een met bloed doordrenkte kroniek van een stomme Scandinavische zwerver (Mads Mikkelsen) en oorlogszuchtige religieuze fanaten, blijft de film herhaaldelijk bij zijn behendige contouren. In feite zouden 'de franjes' kunnen dienen als een alternatieve titel voor dit reserve, zenuwslopende periodestuk, omdat het een reeks grimmig expressieve composities ontketent die vaak vluchtelingen uit Goya-schilderijen lijken.



Deense regisseur Nicolas Winding Refn versterkte een voorliefde voor psychologische chaos met zijn uitgebreide 'Pusher' -trilogie van gangsterverhalen en het gestoorde criminele portret 'Bronson'. Met 'Valhalla Rising' ruilt hij de precisie van een goed ontworpen plot en karakter voor een uitgebreide filmisch gedicht. Zijn centrale figuur, een onophoudelijk onderdrukte introverte persoon die vatbaar is voor woeste uitbraken van gewelddadige zelfverdediging, heeft een spookachtige kwaliteit die hem positioneert als een product van de sombere omgeving. Desolaat, mistig en vol modder, smelten de landschappen samen tot het punt waar meer dan één personage zich afvraagt ​​of ze misschien naar de hel zijn afgedwaald.

welkom bij mij trailer

Ondanks de historische achtergrond, verdrijft niets in 'Valhalla Rising' het idee dat het inderdaad in een hel op aarde kan plaatsvinden. Wanneer we voor het eerst de stille anti-held ontmoeten, uiteindelijk 'One-Eye' genoemd vanwege een grotesk litteken dat een van zijn kassen vult, is hij een slaaf van brutale Schotten die hun gevangenen dwingen om dodelijke gevechten aan te gaan. Binnen enkele minuten wordt de onhoudbare kracht van One-Eye volledig weergegeven als de snelle handelingen van ontheffen en onthoofding de man de controle over zijn eigen lot teruggeven.



Op weg door het wazige niemandsland met een jonge collega-slaaf (Maarten Stevenson) als zijn zelfbenoemde sidekick en vocale ambassadeur, komt One-Eye een groep christelijke Vikingen tegen die Jeruzalem willen binnenvallen. Helaas lijken ze niet veel te weten over navigatie, en de reis naar nergens gaat verder. De nieuwste metgezellen van One-Eye veranderen in zijn nieuwste vijanden en bieden nog een andere kans om zijn geweldige talenten te laten zien. Lichamen vallen, One-Eye bevestigt zijn autoriteit en de reis naar nergens gaat verder. Advertentie infinitum.



Het verwerpen van Refns repetitieve benadering als vervelend zou de poëtische golvingen van zijn elegant minimalistische oefening missen. Ondanks de ongebreidelde bloederigheid, 'Valhalla Rising' geeft een veel meer gedempte sfeer dan iets anders in zijn snel uitbreidende oeuvre. Het grootste deel van de tijd draait het in de bijna theatrale modus, met onvruchtbare buitensets en alleen de vaagste contouren van een plot, Refn's filmmakerskracht domineert de ervaring routinematig: de donkere beelden vloeien samen, een verlaten soundtrack onderstreept de dread, samen geweven met dialoog die zelden boven een fluistering uitkomt. De camera blijft hangen op het gezicht van Mikkelsen en laat zijn optreden op de voorgrond treden, hoewel hij het grootste deel van de film als een standbeeld doorbrengt.

De grimmigheid van 'Valhalla' is nauwelijks een onbekend milieu. Terwijl One-Eye en zijn adolescente metgezel door een lege wereld drijven, komen echo's van Cormac McCarthy's 'The Road' en andere post-apocalyptische roadtrips te binnen. One-Eye, het dragen van een litteken dat veel angstaanjagender is dan de campy gezichtsverbranding van Josh Brolin in 'Jonah Hex', suggereert een primitieve versie van Clint Eastwood's Man zonder naam. Later, terwijl de Vikingen een doelloze reis door mistige wateren ondergaan en geleidelijk hun verstand verliezen, is het onmogelijk om niet te denken aan de soortgelijk noodlottige zoektocht in 'Aguirre: Wrath of God.'

onder haar mond naakt scènes

Maar terwijl de methode van Refn doordrenkt is van pastiche, gebruikt hij het tenminste voor zijn eigen intenties met een hoog concept. Tony Stone’s D.I.Y. episch 'Severed Ways: The Norse Discovery of America' ​​heeft het beter gedaan met het veranderen van Viking-personages in sympathieën, maar Refn gebruikt ze als effectieve symbolen van religieuze koorts die zijn breekpunt bereikt. Niets zeggen en weinig doen, ontlokt One-Eye routinematig paranoia van zijn aarzelende gidsen, waardoor hun manie kan functioneren als een wapen van zelfvernietiging.

Gezien de extreme aard van het geweld en de stemming, lijkt Refn buitengewoon handig in het vermijden van B-filmgras waar de context het praktisch uitnodigt. (De aanstaande middeleeuwse Romeinse thriller 'Centurion' heeft een dwaas grindhouse-gevoel dat Refn behendig afwijst.) Het plot kruipt mee, soms tot een volledige stilstand komen als pure atmosfeer het overneemt. Refn geeft het tastbare gevoel van een buitenaardse omgeving weer, alsof de kijker een venster naar zwaardere tijden ervaart, hoewel hij nooit een volledig verhaal vindt om de stemming te stabiliseren.

Het magere avontuur van One-Eye ontvouwt zich in hoofdstukken, die allemaal gelijke niveaus van terughoudendheid hebben - soms teveel. Er is weinig verschil tussen de toon van het eerste deel, getiteld 'Wrath', en het tweede, getiteld 'Men of God', behalve de specifieke ideologische overtuigingen van de mensen die hij tegenkomt (maar zelfs die vervagen samen). Redundantie is de grootste bedreiging voor de betovering Refn begint met bouwen vanaf het allereerste frame, maar de somberheid heeft een doel. Een laatste symbolische opname suggereert dat One-Eye de oorspronkelijke aard van de mensheid vertegenwoordigt als een kracht die onhandelbaarder is dan de man zelf. Het is de laatste kille nagel in een doodskist met een lange lengte.

weinstein bedrijfsfilm


Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders