REVIEW | 'The Double Hour' en de Twist Ending Twitter kunnen niet doden

Films hebben altijd gespeeld met de verwachtingen van het publiek. De korte korte 'Tables Turned on the Gardener' van Louis Lumiére uit 1895 sluit zijn lengte van één minuut af met een tijdloze kijkknevel. Enkele decennia later pionierde 'The Cabinet of Doctor Caligari' de filmwending door te onthullen dat het grootste deel van het verhaal zich afspeelde in de verstoorde geest van een man.



De wending werd uiteindelijk gecommercialiseerd als een heilig stuk informatie dat alleen beschikbaar was voor diegenen die ervoor wilden betalen. 'Psycho'-feesttenten eisten dat het publiek het einde niet onthulde, hoewel de grootste wending slechts 40 minuten binnenkwam. Zeventien jaar later kondigde Darth Vader aan dat hij Luke's vader was op het hoogtepunt van' The Empire Strikes Back ', waardoor de vraag naar' Return of de Jedi. '

Tegenwoordig lijken wendingen kant en klaar voor een digestie van 140 tekens. (M. Night Shyamalan's carrièrepad volgt het afnemende rendement van de draai, van 'Bruce is dood!' In 'The Sixth Sense' tot 'The plants did it!' In 'The Happening'.) Recentelijk berichtten media over 'Scream 4' 'Gericht op de verwachting van grote wendingen, die regisseur Wes Craven moest bestrijden met een ijzeren vuist (en eindeloze geheimhoudingsvormen).



En dan heb je een heerlijk sfeervolle film zoals 'The Double Hour', het regiedebuut van de Italiaanse filmmaker Giuseppe Capotondi. Het lenen van een pagina van 'Memento', veronderstelt het perspectief van een onbetrouwbare verteller in ambigue omstandigheden.



In de kern is 'The Double Hour' een klassiek verhaal over bedrog. Ksenia Rappoport speelt Sonia, een Sloveense immigrant in Turijn die haar dagen verspilt als hotelmeisje. Op zoek naar gezelschap gaat ze naar een lokaal speeddating-evenement, waar ze gepensioneerde agent Guido (Fillipo Timi) ontmoet. Zijn donkere, peinzende uitdrukking verovert haar snel en de twee tortelduifjes gaan naar een chique buitenhuis om het weekend door te brengen weg van hun sombere stedelijke bestaan.

happy media awards 2017

Net wanneer ze warm en zwaar beginnen te worden, gebeurt er iets vreselijks. Ik zal de details niet onthullen, maar er treedt een criminele handeling op; de aard van de misdaad en de identiteit van de criminelen zijn onduidelijk. Iemand sterft (of toch?) En de wereld van Sonia begint uiteen te vallen. Ze weet niet of ze wakker is of slaapt. Capotondi leidt het drama bekwaam naar thrillergebied, met flitsen van nerveuze horror, terwijl Sonia in de schaduw van schaduwen in haar appartement begint te springen.

De eerste draai komt 50 minuten in de actie; er volgen er nog meer. Voor lange stukken, net als dingen beginnen te kloppen, blijft het labyrintische traject verwarrend.

Capatondi onderzoekt meedogenloos de subjectiviteit van Sonia en dwingt kijkers om bij te blijven en hen vervolgens te misleiden om tot de verkeerde conclusie te komen. Met zoveel speelmogelijkheden kan Capotondi onmogelijk een bevredigende uitbetaling bereiken. Het grootste deel van de ervaring is echter een opmerkelijk vloeiend detectiveverhaal.

Tegen de tijd dat de credits rollen, is het eenvoudig genoeg om het verhaal op papier in kaart te brengen, waardoor 'The Double Hour' er een stuk minder geslaagd uitziet. De logica van het einde geeft echter nauwelijks het verleidelijke proces weer dat nodig is om er te komen.

HOE ZAL HET SPELEN? Geholpen door sterke recensies en topprijzen van het Filmfestival van Venetië, kon 'The Double Hour' fatsoenlijk zaken doen in beperkte release en een welkom thuis vinden op VOD.

critWIRE cijfer: B +

'The Double Hour' opent vrijdag in New York in Lincoln Plaza Cinema en de Sunshine Cinema.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders