REVIEW | Doelloos maar zoet: Xavier Dolan's 'Heartbeats'

Een hypergestyleerde 'Jules en Jim' -update, het Canadese acteur-omgezet-filmmaker wonderkind Xavier Dolan's Franstalige romantiek 'Heartbeats' ('Les Amour Imaginaires') is zo hip als hij van plan is. Tegelijkertijd voelt deze chique blik op een biseksuele liefdesdriehoek soms te verstrikt in zijn eigen coole manoeuvres. Dolan gaat verder dan de subtiel geloofwaardige relaties van zijn regiedebuut in 2009, 'I Killed My Mother', blijkbaar heeft hij een obsessie met filmische overdrijving ontwikkeld, zij het een effectieve.



Binnen enkele minuten na de openingsscène is het kerndrama op zijn plaats gezet. Dolan neemt de rol aan van Francis (een knipoog naar Truffaut?), Een zachte 25-jarige homoseksuele man die constant wordt vergezeld door beste vriend Marie (Monia Chokri). Na een ontmoeting met de zelfverzekerde reiziger Nicolas (Niels Schneider) tijdens een sociale bijeenkomst, ontwikkelt het duo snel een gezamenlijke fixatie op de zorgeloze kerel, die uiteraard hun bestaande vriendschap bedreigt. In korte volgorde belanden ze alle drie samen in bed, hoewel niet voor de doeleinden die zowel Francis als Marie zoeken. Nicolas heeft een plek nodig om te crashen en baant zich langzaam een ​​weg in het leven van de personages, opererend onder motieven die nooit scherp in beeld komen. In de slimste zet van Dolan dwaalt 'Heartbeats' af van Nicolas 'persoonlijkheid om zijn psychologische impact op anderen te vergroten.

Dolan werkt binnen de grenzen van een rudimentair verhaal en breidt zijn techniek uit en houdt deze daar gedurende de looptijd. Hoewel de eerder genoemde vlucht van eigenzinnigheid van Francois Truffaut het raamwerk vormt voor het verhaal, lijkt Dolan preciezere aanwijzingen te hebben overgenomen van Pedro Almodóvar: hij wendt zich herhaaldelijk tot bekende visuele trucjes om elegantie in het scenario te brengen, alsof hij afleidt van de constante overtolligheden. Slo-mo is een veel voorkomend effect. Symfonische muziek overdrijft opzettelijk de stemming. Een gestage aanval van poëtische beelden, veel ervan gedacht, bereikt vaak aanmatigende proporties. (Op een bijzonder dankbaar moment dat lyrische grenzen verder verlegt dan zou moeten, stelt Francis zich voor dat Nicolas bedekt was met een hagel van marshmallows.)



Dit alles, en toch klopt 'Heartbeats' samen met een zoete, aansprekende toon die eenvoudig nooit zijn volledige hoogtepunt bereikt. Individuele momenten brengen het groeiende conflict tussen Francis en Marie over en vermijden de noodzaak van een enkele melodramatische confrontatie. Het laatste schot suggereert op indrukwekkende wijze de eindeloze cyclus van niet-passende verkering. Wanneer de credits rollen, heeft echter weinig van het materiaal dat eraan voorafging veel uithoudingsvermogen.



Met 'I Killed My Mother' bewees Dolan zijn opmerkelijk gepolijste vermogen om op 20-jarige leeftijd een emotioneel meeslepende familiedynamiek te creëren met twee kernprestaties. Hier neemt hij de tegenovergestelde benadering, weg van het delicate humanistische perspectief om te spelen met seksuele spanning. Het hele ding komt over als een zachte oefening van een man wiens talenten beter kunnen worden gediend door artistieke vooruitgang, maar het is leuk om te weten dat hij een breed bereik heeft; nu zou hij een strategie moeten vinden om de verwaandheid van zijn eerste en tweede trekken samen te voegen tot een verenigd geheel. Een diepgaande, geloofwaardige romance misschien?

In zekere zin laat 'Heartbeats' zien dat Dolan veel aan zijn hoofd heeft als een ontluikende filmmaker. De film is een stijlvolle herkauwing over het enkele thema dat hij steeds weer naar huis rijdt, en vermijdt pure redundantie alleen omdat de productie zo bekwaam blijft gebouwd. Dolan opent met een citaat van dichter Alfred de Musset dat 'de enige waarheid liefde boven reden is', zweeft Dolan bijna agressief over deze kijk in elke scène. Als gevolg hiervan belichaamt het onbedoeld het advies van Musset: 'Heartbeats' mist zowel geloofwaardigheid als een solide reden om te bestaan. Het eindproduct is doelloze liefde van start tot finish.

critWIRE cijfer: B

Deze recensie is oorspronkelijk gepubliceerd tijdens de verslaggeving van indieWIRE over het filmfestival van Cannes in 2010. 'Heartbeats' speelt vrijdag 25 februari in de bioscoop.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders