REVIEW: Een eigenzinnig, zacht 'New Waterford Girl'



REVIEW: A Quirky, Gentle 'New Waterford Girl'

door G. Allen Johnson


(indieWIRE / 7.27.00) - Het is altijd gevaarlijk als een film eigenzinnig bloedt. Soms is eigenzinnigheid een teken van wanhoop, een te groot verlangen om te entertainen en een onwil om je eigen instincten te vertrouwen; het wordt een kruk. Op andere momenten is het een zalig welkom element dat een interessant verhaal verheft tot iets speciaals.

vma 2016 horloge online

Het gekreun begint te rommelen tijdens de openingsreeks van Allan Moyle‘S’New Waterford Girl, 'Speelt nu bij New York Filmforum, wat een combinatie van bruiloft / begrafenis is - een jong stel, dat een kind verwacht, legt hun geloften af ​​naast de vader van de bruid, die in een open kist is neergelegd.

'Het was goedkoper om haar vaders kielzog en haar huwelijk in één keer te hebben', zegt de moeder van de bruidegom goedkeurend. De priester kondigt het paar aan als man en vrouw. De bruid valt flauw. De priester wijst naar haar en spoort de bruidegom aan: 'Je mag de bruid kussen!'
Meer gekreun.

slachthuis rulez trailer

Hardhandige eigenzinnigheid is gelaagd in 'New Waterford Girl', maar er is een prachtig tegenwicht: het overigens consistente schrijven van scenarioschrijver Tricia Vis, en een gegarandeerde, diamant-in-de-ruwe uitvoering door nieuwkomer Liane Balaban. Deze low-budget Canadese onafhankelijke eindigt uiteindelijk een mooi briesje in het filmische landschap - niet overweldigend, maar zachtaardig en afdrijvend, zoals het soort dat binnenkomt vanaf de kust van New Waterford, Cape Breton.

Balaban is Moonie Pottie, een 15-jarige buitenbeentje in dit kleine mijnstadje in het midden van de jaren zeventig. De stad is arm, de woning krap - Moonie is een van de vijf broers en zussen en een schoonzus in het huis - en de burgers zijn echte, godvrezende katholieken. De enige meisjes die aan New Waterford ontsnappen, zijn zwanger en vertrekken om hun kinderen weg te krijgen van schaamte voordat ze terugkeren.

Moonie droomt ervan om er uit te komen; ze staat langs de weg met een kartonnen bord waarop 'Mexico' is gekrabbeld, maar eindigt altijd met een man die alleen maar de stad in rijdt. Ze weet alles over andere plaatsen door haar vraatzuchtige lezen, en dat is echt een deel van haar probleem: ze weet te veel.

Het leven is alleen maar ondraaglijk door het begrip van een paar buitenstaanders. Moonie's hippe lerares, Cecil (Andrew McCarthy) woont in een stacaravan en lijkt weg te rennen van het leven ('Ik spring 's ochtends niet bepaald uit dat opklapbed', bekent hij). Maar omdat hij een buitenstaander is die naar binnen kijkt, kan hij een insider volledig begrijpen die eruit probeert te komen.

Dan is er Lou (Tara Spencer-Nairn), een meisje uit de Bronx die met haar moeder naar New Waterford is verhuisd (Cathy Moriarty), omdat 'dat is waar de nummers eindigen.' Met andere woorden, ze lopen ergens vandaan, en dat betreft de vader van Lou, een bokser met een reputatie die terug in de Verenigde Staten zit, in de gevangenis.

nieuwe hommelfilm

Er is echter een zwak licht aan het einde van deze mijnschacht, terwijl Cecil Moonie een studiebeurs voor een kunstacademie in Manhattan regelt en Lou haar heeft aangespoord met een interessant nieuw project: wanneer ontdekt wordt dat Lou een de linkse hoek van de bokskampioen, de meisjes in de stad huren het duo in als wraak engelen, die de lichten uit hun philandering, onbeduidende anderen smakken. Moonie is met haar gloeiende koele blik de somberheid die aan de ondergang van Lou voorafgaat.

Het is wanneer Moyle, de directeur van 'Zet het geluid harder'Terugkerend naar zijn Canadese afkomst, richt hij zich op de campagne van Moonie om haar zeer terughoudende ouders toestemming te geven voor haar studiebeurzen die' New Waterford Girl 'echt intrigeert. In die tijd kan de voorheen onervaren Balaban, een 18-jarige fris gezicht met een natuurlijke donkere look en een overbite om voor te sterven, fascineren met haar natuurlijke uitstraling.

Veel te vaak kronkelt het verhaal en is het afhankelijk van eigenzinnigheid, niet van karakter, om de dag te dragen. Dat is jammer, want Fish, die opgroeide in New Waterford en op het idee kwam na haar reünie op de middelbare school, heeft een speciaal verhaal te vertellen. Het hoeft gewoon niet door onze strot te worden geperst. 'New Waterford Girl' is het beste als het niet zo hard probeert.

[G. Allen Johnson is een bijdragende criticus van indieWIRE.]



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders