REVIEW | 'De kleinste plaats' vervoert briljant Salvadoraanse tragedies briljant naar het heden

'Iemand wilde dat we verdwenen waren', zegt een van de vele overlevenden in 'The Tiniest Place', een huiveringwekkende blik op het trauma van vroegere onderdrukking die zijn slachtoffers in het heden achtervolgt. Regisseur Tatiana Huezo, die haar lange speelfilmdebuut maakt, interviewt de inwoners van een klein dorpje genaamd Cinquera begraven in de jungle van Salvador en nog steeds om te gaan met de herinneringen aan de burgeroorlog die El Savador tussen 1980 en 1992 leed. Verloren leden van hun familie naar een regering die tot doel had de onvrede van de burgers tot zwijgen te brengen, namen ze het verlangen van hun tegenstander letterlijk en verdwenen vanzelf - door naar de heuvels te gaan, waar Huezo hen vindt.



De filmmaker schuwt archiefbeelden voor een meer peinzende aanpak en kijkt toe hoe haar onderwerpen hun leven in de wildernis gaan en een buitenaardse schoonheid putten die haaks staat op het verdriet dat ze vertellen. De inwoners van Cinquera spreken zelden op camera. In plaats daarvan richt Huezo zich op hun gezichten en de details van hun provinciale leven om een ​​scherp contrast te bieden met de oprukkende angst die wordt gegenereerd door hun getuigenissen in constante voice-overs. Zonder fancy trucs en alleen af ​​en toe een muzikale keu, komt Huezo effectief in hun hoofd.

De anekdotes worden langzaam donkerder en steeds onheilspellend en worden uiteindelijk gedomineerd door de grimmige herinneringen van de dorpelingen aan de dood. Huerzo verwerkt vakkundig twee lagen van verhalen: de hedendaagse beelden en voice-overs die de implicaties ervan verdiepen. Een man herinnert zich de moord op zijn vader die zijn strijd aanjaagde om te overleven, en een oudere inwoner construeert levendig het griezelige beeld van het verminkte lijk van haar dochter. In beide gevallen breiden hun gezichten de emotionele implicaties van hun verhalen uit. Met dezelfde finesse combineert Huerzo het verhaal van de bommen die de stad wegvagen met het beeld van een wolk die door het boslandschap drijft, in eerste instantie een onschadelijk beeld dat geleidelijk een angstaanjagende illustratieve dimensie aanneemt.



Net als de constructie van de film, lijkt het bos relatief eenvoudig, maar het bevat eigenlijk een donker geheim, bezaaid met onontdekte lijken en andere oorlogsafval. In dit verband doet 'The Tiniest Place' denken aan de briljante 'Nostalgia for the Light' van Patricio Guzmán, die zich richt op de overblijfselen van Chileense wreedheden die rond de Atacama-woestijn liggen. Huezo vertrouwt echter meer op ironie en combineert de oorlogstijd met verhalenboekbeelden, en erkent haar afstand tot de gebeurtenissen in kwestie.



De filmmaker is te jong om de oorlog zelf te herinneren, maar heeft een film gemaakt die bekwaam met het verleden worstelt door zijn nagalm in het heden. Wanneer een overlevende herinnert aan de jaren die hij verbleef voor de Nationale Garde in een donkere, claustrofobische, volgt Huezo's camera hem naar de besloten ruimte, waarbij het abstracte karakter van zijn account wordt samengevoegd met een verontrustende fysieke realiteit.

Door de historische onderdrukking te bestuderen door middel van getuigenissen in plaats van reconstructie, herinnert 'The Tiniest Place' aan de benadering van Claude Lanzmann in 'Shoah' en 'Sobibor', en leende een efficiënt model voor het vertalen van overlevingsverhalen in filmische kunst. In tegenstelling tot Lanzmanns uitgestrekte opus van wanhoop, is 'The Tiniest Place' echter uitgerust met de kleinste hoeveelheid hoop. De ontsnapping die de inwoners van Cinquera hebben ondergaan, is geen geïsoleerde gebeurtenis, maar eerder een symbolisch werk in uitvoering terwijl ze naar catharsis zoeken. 'Het bos was een bondgenoot voor ons', zegt iemand. Door de voortdurende natuurlijke pracht rondom hen te verkennen, maakt Huezo duidelijk dat de alliantie blijft bestaan.

critWIRE cijfer: Een

HOE ZAL HET SPELEN? 'The Tiniest Place', die vrijdag 19 augustus wordt geopend in het IFC Center van New York, zou een sterke interesse moeten wekken bij Latijns-Amerikaanse filmbezoekers en moeten profiteren van een combinatie van positieve recensies en mond-tot-mondreclame om ondanks de zeer kleine release een respectabele opkomst te behalen.



Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders