Toronto Review: Penismutilatie, rotsmasturbatie en andere gekke ingrediënten maken van Kim Ki-duk's woordeloze ‘Moebius’ een memorabele provocatie

De Koreaanse regisseur Kim Ki-duk is geen onbekende in duistere verhalen over vervreemde families die tot wrede gewelddaden hebben geleid, maar 'Moebius' slaagt er toch in om die verwachtingen op te frissen. Binnen de eerste 15 minuten zijn we getuige van een psychotische vrouw die probeert de penis van haar man af te snijden in een daad van wraak voor zijn ontrouw; wanneer hij terug vecht, slaagt ze er in plaats daarvan in te doen om hun tienerzoon (Seo Young-ju), en slikt zijn bloedige lid seconden later. De door schuld geteisterde vader (Cho Jae-hyun) sleept zijn zieke zoon naar het ziekenhuis en neemt de fractie van een seconde om zijn eigen geslachtsdelen te laten verwijderen voor een genitale transplantatie. Hoewel deze waanzinnig zieke ingrediënten snel plaatsvinden, spreekt niemand een woord.



Die verrassende combinatie van schokkend gedrag en scherpe visuele verhalen vertellen blijft de hele film. Hoewel het geen dialoog heeft, is 'Moebius' gevuld met gegrom en intimiderende blikken die zijn verwrongen ontwikkelingen tot een vreemd betrokken ontmoeting met macabere uitersten maken. Het is onmogelijk om weg te kijken - niet alleen omdat het gevoel van anticipatie zo levendig is, maar omdat er geen andere manier is om de bizarre plot te volgen dan ermee door te gaan.

Nadat de nieuw geamputeerde jongeman binnenvalt bij een dreigende groep oudere verworpenen, wordt hij gedwongen deel te nemen aan de groepsverkrachting van een jonge winkelbediende die hij eerder als verliefd had beschouwd. Dan wordt 'Moebius', vreemder. Achter de tralies wordt hij bezocht door zijn vader, die een mogelijke oplossing heeft gevonden voor het vinden van seksuele bevrijding zonder zijn mannelijkheid. Door een steen tegen zijn vlees te wrijven totdat hij bloedt, leidt de intensiteit van de wrijving hem naar een orgasme. Op advies van zijn vader volgt de jongen zijn voorbeeld, wat leidt tot meer dan één scène waarin de personages kreunen in een zenuwslopende combinatie van plezier en pijn. Kim beknibbelt niet op de bloedige close-ups.



De regisseur bevordert voortdurend zijn subversieve uitgangspunt, waarbij de jongen een nieuw niveau van seksuele bevrediging ontdekt in samenwerking met zijn nieuwe vriendin door een mes in zijn rug te gebruiken voor innovatieve doeleinden. Maar net wanneer hij zich begint aan te passen aan een leven zonder zijn rommel, is het exemplaar van zijn vader klaar voor de transplantatie. Vanaf het begin absurd, houdt het raadsel nooit op om een ​​wild gevoel van onbehaaglijkheid te creëren, hoewel de transparante drang van Kim om het materiaal in de richting van de meest griezelige mogelijkheden te blijven houden, vaak dwaas voelt. Het scenario zou immers niet misstaan ​​in een Troma-productie.



Maar ondanks de belachelijke reeks wendingen, speelt de cast van Kim het hele verhaal recht. Hun gezichten brengen boekdelen over de heersende wanhoop en benadrukken elke vreselijke nieuwe ontwikkeling. In de laatste showdown, die hetzelfde trio van familieleden uit de eerste scène bevat, biedt Kim een ​​levendig alternatief voor de typische schreeuwpartijen gevonden in melodramatische voorstellingen van binnenlandse vetees. De pure bravoure van Kim's bereidheid om het drama door brute fysieke invallen te dragen, creëert een aangrijpende vorm van spanning. Net als bij het incestdrama 'Pietá' van vorig jaar (dat de Gouden Leeuw in Venetië won), vergroot Kim de potentie van familiespanningen door ze te dwingen tot radicale, anarchistische ontmoetingen.

De vaderfiguur in 'Moebius' is een perfecte stand-in voor de regisseur: hij wordt vaak achter zijn laptop zien zitten googlen over de mogelijkheden van rockgebaseerde masturbatie, zoals je zou kunnen aannemen dat Kim deed tijdens het onderzoek naar deze film, op zoek naar een middelen om de schandelijkheid naar voren te schuiven terwijl het geworteld blijft in enige schijn van realisme. Net als 'The Human Centipede' en het vervolg, is dit een film die zijn gimmick vergeet. Maar Kim doet ook een fascinerende poging om de film een ​​grotere betekenis te geven die hem grotendeels bij elkaar houdt. 'Moebius' maakt zijn grillige beelden zo geloofwaardig dat het de stille behandeling vereist, omdat zijn vulgaire ingrediënten praktisch verbale beperkingen tarten.

Criticwire-klasse: B +

HOE ZAL HET SPELEN? Hoewel het voor veel kijkers te schokkend is, heeft 'Moebius' geen ondertitels, wat misschien wel een pluspunt is in de hedendaagse wereld van ondertiteling-aversie. Het beste is met een genre-label dat zijn aantrekkingskracht voor middernachtfilms kan spelen.

6 ballonnen review


Top Artikelen

Categorie

Recensie

Kenmerken

Nieuws

Televisie

Toolkit

Film

Festivals

Beoordelingen

Awards

Theaterkassa

Sollicitatiegesprekken

Clickables

Lijsten

Computerspelletjes

Podcast

Merkinhoud

Awards Seizoen Spotlight

Filmstruck

Beïnvloeders